Η αναμονή μέχρι να ανάψει η προειδοποιητική λυχνία καυσίμου αποτελεί συνηθισμένη πρακτική για πολλούς οδηγούς. Ακόμη χειρότερα, αρκετοί επιλέγουν να συνεχίσουν την πορεία τους ακόμη και όταν η ένδειξη αυτονομίας φτάσει στο μηδέν, προσπαθώντας να εξαντλήσουν κάθε διαθέσιμο λίτρο. Ωστόσο, αυτή η συνήθεια μπορεί να αποδειχθεί επιζήμια για το αυτοκίνητο.
Στα σύγχρονα βενζινοκίνητα μοντέλα, η αντλία καυσίμου βρίσκεται συνήθως μέσα στο ρεζερβουάρ και χρησιμοποιεί τη βενζίνη για την ψύξη και τη λίπανσή της. Όταν η στάθμη πέφτει υπερβολικά, η αντλία ενδέχεται να εκτίθεται περισσότερο, ιδιαίτερα στις στροφές, στις απότομες επιβραδύνσεις και στις ανηφόρες, όπου το καύσιμο μετακινείται μέσα στο ρεζερβουάρ.
Αυτό δεν σημαίνει ότι μία και μόνο φορά που θα μείνει το αυτοκίνητο από βενζίνη θα καταστρέψει την αντλία. Η επαναλαμβανόμενη, όμως, λειτουργία με ελάχιστα καύσιμα αυξάνει τη φθορά της και ενδέχεται να περιορίσει σημαντικά τη διάρκεια ζωής της, οδηγώντας σε μια ιδιαίτερα δαπανηρή επισκευή.

Υπάρχουν, ωστόσο, και άλλες πιθανές συνέπειες. Σε ορισμένα αυτοκίνητα μπορεί να εισέλθει αέρας στο κύκλωμα τροφοδοσίας, δυσκολεύοντας την επανεκκίνηση του κινητήρα. Στους πετρελαιοκινητήρες το πρόβλημα είναι εντονότερο, καθώς ενδέχεται να απαιτηθεί ειδική διαδικασία εξαέρωσης του συστήματος ψεκασμού.
Παράλληλα, οι επανειλημμένες προσπάθειες εκκίνησης μπορούν να αποφορτίσουν την μπαταρία και να επιβαρύνουν τη μίζα.
Η προειδοποιητική λυχνία καυσίμου δεν σημαίνει ότι το ρεζερβουάρ έχει αδειάσει εντελώς, καθώς οι κατασκευαστές προβλέπουν ένα απόθεμα ασφαλείας. Ωστόσο, η ένδειξη υπολειπόμενης αυτονομίας δεν είναι απόλυτα αξιόπιστη, αφού επηρεάζεται από την κίνηση, τις κλίσεις του δρόμου και το στιλ οδήγησης.
Το συμπέρασμα είναι απλό: μία τυχαία ακινητοποίηση λόγω έλλειψης καυσίμου πιθανότατα δεν θα προκαλέσει σοβαρή ζημιά. Η συστηματική εξάντληση, όμως, του ρεζερβουάρ αποτελεί περιττό ρίσκο. Η έγκαιρη επίσκεψη στο πρατήριο παραμένει η ασφαλέστερη και οικονομικότερη επιλογή.




